O adeus

A miña imaxen sulagada nos teus ollos
nas suas veiras azúes tremelantes bágoas
cáen a ó fin
esbaran polos outeiros de nácre.
¡ay quén poidera coller no ar
unha de esas bágoas!
¡ ay quén poidera trocálas en vidro
gardálas nuha caixiña de prata!
Sería o tesouro máis valedeiro da terra.
Sabía que isto iba a doer......
pero a realidade supera ao maxín.....
Tí choras por mín,
eu por tí...por mín...
Porque Deus sabe cándo voltarei,
cando ollaréi os meus campos,
este verde...esta choiva....
Eiquí quedan todos os meus amores.
tú a miña terra.
Dende oxe seréi xordo, seréi mudo...
sin selo;
nón falarei con ninguén
non poderéi escoitar as nosas verbas.
O berro do tren
coitelada na  ialma.
O asubío do tren
fouce que racha o mapa,
de un lado tú é a miña terra,
do outro eu...é a nada.

  Fotos: Titania